زلال عشق

یا بن الحسن!

 

            دل خسته ام  را دریاب !

                               

 

                       که بی تو طوفانی ام.

 

نوشته شده توسط محمد عبادتی در دوشنبه نوزدهم مرداد 1388 ساعت 20:2 موضوع | لینک ثابت

سلام بر عاشقان حسین(ع)

 

محرم ماه اشک و آه و خون است.

 

محرم ماه گریه ی زینب و کلثوم و رقیه است.

 

حسین به کربلا میرود و زینب دل را در کربلا می گذارد.

 

حسین رهسپار ملاقات محبوب می شود و زینب با برادر به هر منزل خسته و آشفته روان است.

 

چه می توان گفت در جایی که امام عاشقان ذکر می گوید که:

 

الهی رضا" برضائک

 

                         تسلیما" لامرک

 

                                              لا معبود سواک.

 

 

روضه ی رضوان. حرم ارباب معرفت و امام عارفان است که

 

                                          ( همان صحن ارباب بی کفن (حسین ع) است.)

 

 

                  در روضه ی بهشتی مولایمان ابا عبداله(ع) دل به سوی شهادت پرمیکشد.

 

 

 

                                               خدا قسمت همه ی آرزومندان کند.(ان شااله)

 

نوشته شده توسط محمد عبادتی در شنبه هفتم دی 1387 ساعت 18:10 موضوع | لینک ثابت

شاید بیایی!

 

با تو الفبای عشق آموختم

و ندای قلب عاشقم را به گوش جهانیان رساندم.

 

تو همه ی گمشده ام شدی

 

به تو و کلبه ی عشقم بالیدم.

 

           یا بن الحسن!

 

        حال که این چنین شیفته ی تو ام...

 

                         بیا ...

 

                    تا در کنارت آرام تر از برکه ی کوچک  خوشبختی شوم

           

                            وبلبل شوریده ی قلبم را از قفس تنهایی و سرگشتگی

 

                                       به آسمان صاف و بی انتها پرواز دهم.

 

     قلب عاشقم را به امید  دیدنت به مزرعه ی سبز وجودت هدیه می کنم

 

                تا از نسیم سحرگاهی و ترنم بهاری چشمانت سیراب شود.

 

 

           کبوتران چشمت را به انتظار می نشینم

 

                         شاید بال در بال فرشتگان عاشق

 

                                    سر مست از جام الست

 

                                           و رقص کنان  در گوش جانم

 

                                                         ترانه ی عشق و مستی بسرایند

 

               بهاری ترین ایام زندگی ام

                   را در حسرت دیدارت می گذرانم

 

                                                  تا شاید

                                                                    بیایی....

 

نوشته شده توسط محمد عبادتی در سه شنبه دوازدهم آذر 1387 ساعت 7:32 موضوع | لینک ثابت

 

 

نمی دانم پس از مرگم چه خواهم شد؟

 

نمی خواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت؟

 

ولی بسیار مشتاقم

که از خاک گلویم سوتکی سازد

 

گلویم سوتکی باشد

به دست کودکی گستاخ و بازیگوش

 

و او یکریز و پی در پی

 

دم سخت خودش را در گلویم

 سخت بفشارد

 

و خواب مردگان خفته را

آشفته تر سازد.

 

                             بدین سان بشکند دائم

                                         

                                                  

                                                  سکوت مرگبارم را..

                                                             سکوت مرگبارم را...

                                                                        سکوت  مرگبارم را....  

                                                                                     

                                                                                                               (دکتر علی شریعتی)

 

نوشته شده توسط محمد عبادتی در دوشنبه یازدهم آذر 1387 ساعت 7:7 موضوع | لینک ثابت

هو الصبور

روزگارا !

 که چنین سخت به من می گیری...

با خبر باش که پژمردن  من آسان نیست.

گر چه دلگیرتر از دیروزم...

گر چه فردای غم انگیز مرا می خواند

لیک باور دارم

که خدا نزدیک است

 

مهربان تر ز پدر .....

می تراود شبنم

 

قطره ای بر  گل سرخ

 

آسمان آبی و پاک

 سایه اش بر سر من...

 

 

 

دلخوشی ها کم نیست.

 

زندگی باید کرد...

 

نوشته شده توسط محمد عبادتی در چهارشنبه ششم آذر 1387 ساعت 16:48 موضوع | لینک ثابت

من ریشه در بیشه دارم

و شاخسار دستانم به  آسمان و بر آستان جانان سربلند کرده است.

من سر سکوت بغضم که آکنده از اسرار مگوی اعماق جان

و چاههای ظلمانی درونم است.

 

 نفس اماره در طلب خواهش های دور و دراز خویش مغروق است

و روح در پرواز به سوی ریحان وصال معشوق ازلی میطلبد.

(در اندرون من خسته دل ندانم کیست        که من خموشم و او در فغان و در غوغاست)

پروردگارا!

به کدامین سو باید رفت؟

باید ماند و زمینی شد؟

یا باید رفت و سر بر آستان جانان سایید؟

دل به دیده ی دل مینگرد و به ندای درون گوش جان میسپارد.

ولی دیده نیم نگاهی به عالم ملک دارد

و نیم نگاهی در خواب غفلت.

باید ضمیر درون را بیدار کرد

و او را در چشمه سار زلال طبیعت ربانی به آب حیات جاودانه شستشو داد.

پروردگارا!

دیگر یارای ماندنم نیست.

که ماندن باید در آستان تو باشد و این ماندن یعنی آسمانی شدن.

تویی مرجع ضمیر هوالباقی و غیر تو همه فانی.

هر که دل در گرو فانی دارد فناست

و آنکه وجودش با باقی گره خورده سرچشمه ی زلال آب بقاست.

وجود است هر که خاک درت را نسیم به او بخشد

و عدم آنکه از سایه سار رحمت تو بی بهره باشد.

محبوب من!

اسرار خلقتم را بر من فاش گردان

و مرا از رمز و راز پیچیده ی وجودم آگاه کن

که تو عالم السر والخفیاتی.

خدایا !

مرا به خدمت به مخلوقاتت رهنمون کن

که این بزرگترین هدیه ی تو به این بنده ی کمترین توست.

(ز ملک تا ملکوتش حجاب بردارند       هر آنکه خدمت جام جهان نما بکند) 

 

نوشته شده توسط محمد عبادتی در سه شنبه پنجم آذر 1387 ساعت 17:47 موضوع | لینک ثابت

خداوندا !

کیست که طعم محبت تو را چشید

 و غیر تو کسی را آرزو کرد؟

 

نوشته شده توسط محمد عبادتی در سه شنبه پنجم آذر 1387 ساعت 12:1 موضوع | لینک ثابت